قسمتى از اين سخنان است ) در بارهء ايمان ) : ( 4 ) راه ايمان ( گرويدن به خدا و رسول ) روشنترين راه است ( به رسيدن سيادت و سعادت هميشگى ) و تابان تر از چراغ ( كه روندهء در آن هرگز گم نمى شود ) پس بسبب ايمان به كردارهاى شايسته راه برده مىشود ، و بسبب كردارهاى شايسته به ايمان راهنمائى مى گردد ( اعمال صالحه نتيجه و ثمرهء ايمان است و صدور آنها از بندهء مؤمن دليل بر وجود ايمان است در قلب او ) ( 5 ) و بسبب ايمان ( كه ثمرهء آن اعمال صالحه است ) علم و دانائى آباد مىشود ( صاحب آن به سود مى رسد ، زيرا علم بى ايمان و عمل به آدمى چيزى نمى افزايد مگر دورى از رحمت خدا ) و بسبب علم از مرگ خوف و ترس پيش مى آيد ( زيرا علم به مبدأ و معاد مستلزم ياد آورى از مرگ است ، و ياد آورى از مرگ موجب ترس از آن ، و ترس از آن سبب كردار و گفتار نيكو و آن باعث بدست آوردن سعادت هميشگى است بخلاف جاهل كه از سختيهاى مرگ غافل است ، لذا تمام كوشش او صرف دنيا گشته از نيكبختى هميشگى محروم مى ماند ) و بر اثر مرگ دنيا بپايان مى رسد ( زيرا قبر آخرين منزل دنيا و اوّل منزل آخرت است ) و بوسيلهء دنيا ( سعادت جاويد در ) آخرت بدست مى آيد ( زيرا دنيا دار تكليف است و در آن مى توان براى آخرت توشه‌اى بدست آورد ، و خدا و رسول را خوشنود گردانيد ) ( 6 ) و بسبب قيامت بهشت به پرهيزكاران نزديك و دوزخ به گمراهان و هوا پرستان آشكار مى گردد ( چنان كه در قرآن كريم س 26 ى 88 مى فرمايد : يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ ى 89 إِلّا مَنْ أَتَى اللّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ى 90 وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ى 91 وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغاوِينَ يعنى قيامت روزى است كه مال و پسران كسى را سود نمى دهد مگر كسى كه با دل سالم از كفر و معصيت بيايد ، و بهشت به پرهيزكاران نزديك و دوزخ به گمراهان هويدا مىشود ) ( 7 ) و مردم را از قيامت جاى رهائى نيست ( كه همه بايد در آن وارد شوند ) در حالى كه در آن ميدان شتاب كننده هستند بسوى آخرين منزل ( سعيد و نيك بخت در بهشت جاويد ، و شقىّ و بدبخت در آتش دوزخ ) .